Odszkodowania

Kancelaria Prawna i Centrum Mediacyjne oferuje obsługę w sprawach o odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, wypadku komunikacyjnego, błędu w sztuce lekarskiej, naruszenia dóbr osobistych oraz innych zdarzeń losowych.

Wypadek przy pracy:

Materię wypadku przy pracy reguluje w szczególności ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz rozporządzenie z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Za wypadek przy pracy uważa się w szczególności nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło:

  • w związku z pracą podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych,
  • podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Na równi z wypadkiem przy pracy, w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w ustawie, traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ:

  • w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone wyżej, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań;
  • podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony;
  • przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy, może ubiegać między innymi o wypłatę jednorazowego odszkodowania wypłacanego przez ZUS. Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku dokonuje zespół powypadkowy powołany przez pracodawcę.

Wypadek komunikacyjny:

Obowiązkiem każdego posiadacza pojazdu mechanicznego jest zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Odszkodowanie z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Na stronie internetowej funduszu gwarancyjnego (https://www.ufg.pl) po wpisaniu numeru rejestracyjnego lub numeru VIN pojazdu sprawcy możemy sprawdzić czy miał on wykupione ubezpieczenie OC na dzień spowodowania wypadku.

Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. O zgłoszonym roszczeniu zakład ubezpieczeń powinien niezwłocznie powiadomić ubezpieczonego.

Co do zasady zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie powyższym okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, w każdym jednak przypadku nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

W razie konieczności wystąpienia na drogę postępowania sądowego powództwo o odszkodowanie z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wytacza się wyłącznie przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby poszkodowanego zdarzeniem powodującym szkodę albo przed sąd właściwy dla miejsca zaistnienia tego zdarzenia. Dopiero w braku wskazanych wyżej podstaw właściwości miejscowej powództwo można wytoczyć przed sąd właściwy według przepisów o właściwości ogólnej.

Kierujący, który:

  1. wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii;
  2. wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa,
  3. nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;
  4. zbiegł z miejsca zdarzenia,
  5. powinien pamiętać, że zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania.

Błąd w sztuce lekarskiej:

Zgodnie z artykułem 4 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Uchybienie wskazanym powyżej, podstawowym zasadom wykonywania zawodu może doprowadzić do uznania, że doszło do tzw. „błędu w sztuce lekarskiej”.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się zgodnie, iż pojęcie to odnosi się nie tylko do błędu terapeutycznego (błędu w leczeniu, w tym błędu operacyjnego), ale również do błędu diagnostycznego (błąd rozpoznania). Gdy istnieje konieczność poprzedzenia zabiegu operacyjnego specjalistycznymi badaniami, błąd rozpoznania może właśnie odnosić się do etapu tych badań, a jego konsekwencją może być postawienie błędnej diagnozy schorzenia, prowadzącej z kolei do błędnej decyzji o zabiegu operacyjnym lub o zakresie takiego zabiegu.

Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach wskazuje, że „Jeżeli zachowanie lekarza przy dokonywaniu zabiegu medycznego odbiega na niekorzyść od przyjętego, abstrakcyjnego wzorca postępowania lekarza, przemawia to za jego winą w razie wyrządzenia szkody. Wzorzec jest budowany według obiektywnych kryteriów takiego poziomu fachowości, poniżej którego postępowanie danego lekarza należy ocenić negatywnie. Właściwy poziom fachowości wyznaczają specjalizacja, stopień naukowy, posiadane doświadczenie ogólne i przy wykonywaniu określonych zabiegów medycznych, charakter i zakres dokształcania się w pogłębianiu wiedzy medycznej i poznawaniu nowych metod leczenia. O zawinieniu lekarza może zdecydować nie tylko zarzucenie mu braku wystarczającej wiedzy i umiejętności praktycznych, odpowiadających aprobowanemu wzorcowi należytej staranności, ale także niezręczność i nieuwaga przeprowadzanego zabiegu, jeżeli oceniając obiektywnie nie powinny one wystąpić w konkretnych okolicznościach. Nie chodzi zatem o staranność wyższą od przeciętnej wymaganą wobec lekarza, lecz o wysoki poziom przeciętnej staranności każdego lekarza jako staranności zawodowej (art. 355 § 2 k.c.) i według tej przeciętnej ocenianie konkretnego zachowania. Do obowiązków lekarzy oraz personelu medycznego należy podjęcie takiego sposobu postępowania (leczenia), które gwarantować powinno, przy zachowaniu aktualnego stanu wiedzy i zasad staranności, przewidywany efekt, w postaci wyleczenia, a przede wszystkim nienarażenie pacjentów na pogorszenie stanu zdrowia.”(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2010 r., V CSK 287/09)

Na początku należy zatem zawsze postawić sobie pytanie – czy czynności lecznicze zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki medycznej, a więc czy lekarz dopuścił się błędów w sztuce lekarskiej? Zachowanie lekarza musi naruszyć obiektywny obowiązek ostrożności i doprowadzić do negatywnych dla pacjenta skutków.

Warto w tym miejscu przywołać także artykuł 31 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, który nakłada na lekarza obowiązek udzielania pacjentowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia albo rokowaniu. Pacjent wyrażając zgodę na konkretny zabieg, bierze na siebie wyłącznie ryzyko wystąpienia zwykłych powikłań, oczywiście przy założeniu, że nie zostały one spowodowane z winy lekarza.

Naruszenie dóbr osobistych:

Zgodnie z art. 23 kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Osoba, której dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, a w razie dokonanego już naruszenia może: - żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, - żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Ponadto jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

Skontaktuj się z naszą kancelarią



Charakter pracy kancelarii nieodzownie wiąże się z koniecznością świadczenia usług poza jej siedzibą dlatego też uprzejmie prosimy o wcześniejsze telefoniczne umawianie na spotakanie.

Kancelaria Prawna i Centrum Mediacyjne r.pr. Patrycja Fiertek-Gonera | adw. Wioleta Wróbel

ul. Kilińskiego 9

98-300 Wieluń

Godziny pracy: od poniedziałku do piątku 8:00 - 16:00 (w wyjątkowych sytuacjach istnieje także możliwość spotkania poza godzinami pracy kancelarii)


Sekretariat Maria Sierszeń

574 724 200

sekretariat@kancelariawielun.pl


Radca prawny Patrycja Fiertek-Gonera

503 061 290

patrycja.fiertekgonera@kancelariawielun.pl


Adwokat, mediator Wioleta Wróbel

691 370 995

wioleta.wrobel@kancelariawielun.pl